Når det e advent og blankstilla og stappmørkt omkring deg, og du likevel ser kor du skal gå, då e det godt å være på havet. Og når du nettopp har fått resten av fesken i kassa i rommet - og det nesten ikkje e plass for meir, og du e så utpeisa og det tire i skuldran og i ryggen, då e det gort å være feskar. Då kan du sette deg et øyeblekk på luka og kjenne at egentlig så e du førnøyd. Mens du gløtta som snarast inn på radaren for å sjekke kursen, og du høre den pålitelige malinga av motoren under føttern. Og du går et par skrett bort åt rekka og ser ut i mørtna, - og ser alt lyset. Det skin i den svarte, blanke hekksjyen. Lysspyd kjem pilanes imot meg ifrå land etter den blanke båra. Tel og med ei adventstjerna oppi ei hytta kjem blenkanes heilt innåt rekka mi.